Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Συνέντευξη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Συνέντευξη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2016

Laurent Binet | Interview

Laurent Binet interview

  

Why did you choose to write about “Operation Anthropoid”? What led up to
this book?


I was send in Slovakia to do my military service so in a way it was just by chance I
discovered how much that story was amazing but I knew a bit about Heydrich before
because my father, a history teacher, told me about him and his assassination when I
was a kid.

Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2016

David Plante | Interview

David Plante and Nikos Stangos
David Plante and Nikos Stangos |  © David Plante photo archive

What is the hardest thing about being a writer?


The hardest part of writing is sitting down and doing it. Only after a while, when something takes you over and you are no longer writing but, it seems, you are being written, does writing become a possession. Jan Ryhs used to say, “A writer is a pen,” and I would ask, “Do you imagine the pen in the hand of someone else?" and she would answer, “In the hand of someone better than you are.” She also said, “All of writing is a huge lake, and there are great river that feed the like, such as Tolstoy and Dostoyevsky, and there are trickles that feed the lake, like Jean Rhys. One must keep feeding the lake.”

Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2016

Γιώργος Μητάς | Συνέντευξη



 
"δημιουργούμε στην (ανεπίγνωστη) προσπάθειά μας να αρνηθούμε την εφήμερη φύση μας, στον αγώνα μας να αρθούμε πάνω από τον πόνο και την οδύνη της ύπαρξης μέσω της Ομορφιάς."

Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου 2016

Νίκος Α. Μάντης | Συνέντευξη



Ποιος διάβασε το πρώτο σας γραπτό και ποια ήταν η αντίδρασή του;

Το πρώτο-πρώτο μου γραπτό, πολύ φοβάμαι κανένας, γιατί ανήκε πιθανότατα στην εποχή που πειραματιζόμουν με τις δημιουργικές μου «φωνές», τόσο στην ποίηση, όσο και στο θέατρο. Έγραφα και έσκιζα μόνος μου, απογοητευόμουν σχεδόν ολοκληρωτικά, αλλά για κάποιο μυστήριο λόγο δεν εγκατέλειπα, βασανιζόμουν από κρίσεις μελλοντικού μεγαλείου και παροντικής μιζέριας. Αποτέλεσμα αυτού ήταν να κρατάω, εντελώς συμπλεγματικά, κρυφά τα γραπτά μου, τα οποία στο δεύτερο ή τρίτο διάβασμα ήδη μου «ξίνιζαν», και στον αντίποδα να τα στέλνω σε διάφορους διαγωνισμούς, αναμένοντας να βγω απ’ την αφάνεια με μια θεαματική βράβευση σε ρόλο από μηχανής θεού. Όταν άρχισα να προσγειώνομαι, πρώτοι μου αναγνώστες έγιναν η μητέρα μου, ο αδελφός και η αδελφή μου, με σχόλια που ήταν επί το πλείστον ενθαρρυντικά. Σήμερα τα έργα μου τα διαβάζει πρώτη η γυναίκα μου. Διατηρώ πάντως την ελπίδα ότι μπορώ να διακρίνω, πίσω απ’ τα αισθήματα αγάπης των οικείων μου, την ύπαρξη μιας ενδεχόμενης αυθεντικής ικανοποίησης για κάτι που έγραψα.

Παρασκευή, 15 Ιανουαρίου 2016

Yrsa Sigurdardottir | Interview







 

When did you decide which genre was right for you and why?

I began my writing career writing books for pre-teen children. These books were situation comedies, with children at the center of the action. After five such books I was really tired of being funny, which is much more difficult than being horrible. Humor is a very fine line that is hard to thread and it is very easy to fall on either side of it, go too far and be ridiculous or not far enough and be not funny at all. I was also feeling a bit constrained by the innocence of my readers that I did not want to ruin in any way, making certain topics off limits. I needed the freedom of writing for an audience that was more jaded and previously broken in when it comes to the awful things life sometimes dishes out. So I decided to shift to writing for adults, about ten years ago. It was an easy choice regarding subject matter as I feel one should write books that one likes to read as it is next to impossible to write a good novel if you do not enjoy the premise and respect it. So I would be a miserable love story writer or vampire book writer, not to mention experimental prose writer.

Κυριακή, 11 Οκτωβρίου 2015

Ιωάννα Μπουραζοπούλου | Συνέντευξη


Φωτογραφία: Γιώργος Μαυρόπουλος


Από πού εμπνευστήκατε τον «Δράκο της Πρέσπας» και ειδικότερα το πρώτο μέρος της τριλογίας αυτής, την «Κοιλάδα της λάσπης»; Από πού αντλείτε έμπνευση για τα βιβλία σας;

«Ο Δράκος της Πρέσπας» είναι ένα παραμύθι για σύνορα και όρια κάθε είδους, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων μεταξύ ρεαλισμού και φαντασίας. Μια λίμνη ενώνει χωρίζοντας και χωρίζει ενώνοντας τρεις μικρές χώρες, οι κάτοικοι των οποίων βασανίζονται από την ίδια εσωτερική αντίφαση που καλούνται να υπερασπιστούν. Αν αυτό δεν είναι «δράκος», τότε τι είναι; Η κοινωνική μεταβολή που συντελείται τα τελευταία χρόνια, εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, της ευρωπαϊκής κρίσης, της διεθνούς πολιτικής κρίσης και της προσφυγικής κρίσης, που αυτή προκάλεσε, δοκιμάζει τις αντοχές των συνόρων, εσωτερικών και εξωτερικών, υπαρξιακών και γεωγραφικών. Τις ίδιες αντοχές πραγματεύεται και το βιβλίο, τη σκοπιμότητα των ορίων, το πώς καθορίζουν τον τρόπο σκέψης μας, χωρίζοντας τους δικούς από τους ξένους, το αποδεκτό από το απαράδεκτο, το οικείο από το απειλητικό, το πόσο αυθόρμητοι ή επιβεβλημένοι είναι όλοι οι παραπάνω διαχωρισμοί, το πού τελειώνει η πεποίθηση και πού αρχίζει η ψευδαίσθηση, αλλά και το πόσες άδηλες συνοριακές γραμμές χαράσσονται πίσω από μια θεσμοθετημένη. Με λίγα λόγια, έμπνευση μου προσφέρει η πραγματικότητα, όπως εγώ την έχω αφομοιώσει.

Δημοφιλείς αναρτήσεις